İlk mektup taa Berlin'den: "Suat bey, yazılarınızı büyük keyifle okuyorum. Türk-Rus ilişkilerinin gelişmesine çok önemli katkılar yapıyorsunuz. Allah esirgesin sizi. Benim biraz özel bir ricam olacak. 40 yaşındayım, bekârım, Berlin'de kendi döner restoranları zincirim var. Güzel bir Rus kızıyla tanışmak ve evlenmek istiyorum. Bu konuda bana bir web sitesi ya da telefon verebilirseniz çok sevinirim. Saygılar. Berlin'e de beklerim, misafirim olun."

İkinci mektup Moskova'dan: "Ben 10 yıldır Moskova'da yaşayan bir Türk'üm. Evli değilim, ama Rus bayan arkadaşımla yedi yıldır beraber yaşıyoruz. Bu beraberliğimizden bir kızımız oldu. Ben, vatanına bağlı bir Türk olarak, kızımın sadece Rus değil Türk vatandaşlığı da almasını istedim. Konsolosluğumuza başvurdum. Çocuğun vatandaş olabileceğini, ama benim değil, annesinin soyadıyla kaydının yapılacağını söylediler. Bunun kötü bir şaka olduğunu sandım. Ama vatandaşlık kanununa göre, evlilik dışı ilişkilerden olan çocuklara annenin soyadının verildiğini söylediler. Birisi bunun mantığını lütfen bana izah etsin."

Üçüncü mektup yine Berlin'den: "Suat bey, yazılarınızı büyük keyifle okuyorum. Sizin gibi değerli insanlar olmasa Türk-Rus ilişkileri gelişmez. Size bir süre önce bir mektup yazmıştım ama cevap alamadım. Bir Rus hanımla evlenmek istediğimi söylemiş, sizden yardım istemiştim. 41 yaşındayım ve böyle bir evliliğe hazırım. Kendi döner büfem var. Yardımınızı bekler, saygılarımı sunarım."

Dördüncü mektup Niğde Aksaray'dan: "Size, bir insanlık görevi yapmanız için yazıyorum. Kocam iki yıl önce inşaat işçisi olarak Rusya'ya gitti. İlk başlarda hem telefon ederdi, hem de para gönderirdi. Son bir yıldır haber alamıyoruz. Eski şirketinden ayrılmış, başka bir yerde çalışıyormuş. Onunla beraber giden bir hemşerimiz, bir Rus kadınla beraber yaşadığını söyledi. Ben burada üç çocukla perişanım. Sizde Allah korkusu varsa kocamı bulup polise teslim edin, Türkiye'ye yollasınlar. Yuvamızı yıkan o kadın da Allahından bulsun."

Beşinci mektup İstanbul'dan: "Suat abi selam. Ben Erkan, Sarıyer'deki evi sana bulan emlakçı. Evden çıkalı üç sene oldu ama elektrik, su faturaları senin adınaymış, faiziyle beraber 4.5 milyar lira birikmiş. Bir hafta içinde ödemezsen, konsolosluk kanalıyla Moskova'ya bile hacze gelebilirlermiş. Haberin olsun. Bu arada ben tekstil işine de girdim. Orada bir dükkân ayarlasan da beraber perdelik kumaş satsak. Bu işte büyük para var. Ne dersin?"

Altıncı mektup Ankara'dan: "Ulan kuş beyinli. Ayıdan post Rus'dan dost olmaz diyoruz, sen hâlâ aynı bozuk plakları çalıyorsun. Bu uyduruk dostluk, işbirliği yazıları yazmanız için Ruslar size kaç para veriyor? Satılık herifler. Orada Türkiye'nin 'quality'sini artırın ulan, Rusya yalakalığı yapmayın."

Son mektup Berlin'den: "Suat bey. Yazılarınızı büyük keyifle okuyorum. Türk-Rus ilişkileri sizin ellerinizde yükseliyor. Ben size daha önce de yazmıştım gerçi, ama yüzlerce mektubun arasında kaybolmuştur diye hatırlatmak istedim. Ben artık bir Rus hanımla evlenmek istiyorum, lütfen yardımcı olun. 42 yaşındayım, bir dönercide çalışıyorum. Desteğiniz için şimdiden teşekkürler, hürmetler."

Mektuplar şimdilik bu kadar. Biliyorum, tablo pek parlak değil, pek kaale alınan bir yazar olduğumu söyleyemem. Ama hiç yoktan iyidir. Bir de Rusya'nın posta sistemi çok ağır çalışıyor. Muhtemelen yüzlerce mektup hâlâ yoldadır. Elime bir geçsin, hepsini sizinle paylaşacağım. Poka! (Yani, eyvallah).