İsmail Boy'un yazısı: Bu yazı  bir gece yolculugunda  kaleme alındı. Bagarods’dan  Galiç/Kastroma’ya direk uçak veya tren bulamadığımız için   kara yolu ile gitmeye karar vermiştik, nedenini  şöyle izah edebilirim. Gündüz Bey Rusya temsilcisi olduğumuz uluslararası bir firmanın yeni  atadığı Türkiye genel müdürüydü. Rusya konusunda fazla deneyimi olmadığı  için bu pazar  ile ilgili genel startejilerini belirlerken  bu pazarin risk taşıdığına,  temkinli hareket etmek zorunda olduğunu,  bu nedenle de  bizim firmamıza  tanınan kredi limitini kısmak istediğini bildirdi.

Kendisine bu pazarın avantajlarını  rapor halinde belirtmek  yerine  pazarı kendi gözleri  ile görüp değerlendirmesinin daha  olumlu olacağını düşünerek  Gündüz Bey’i  Rusya’ya davet ettik.

Elbette ki  uluslaraarası bir firmanın genel müdürü seviyesindeki bir insanın zaman yönünden bazı zorlukları olacaktı.

Gündüz Bey de  bize  Rusya için sadece 3 günlük bir ziyaret yapabileceğini ve  bu sürede hem birkac Rus müşterimizle tanışmak,  hem de bizim depomuzu ziyaret edebileceğini söyledi.
Rusya gibi dünyanın en büyük yüzölçümü ve dolayısı ile en dağınık coğrafyalarından birine sahip bir ülkede  72 saatte  minimum 3 şehiri ziyaret zorunluluğu doğdu.
Çaresiz tüm planlamamэzı  gündüz  iş toplantıları,  geceleri de bir sehirden diğerine yapacağımız  yolculuklara göre ayarlayacaktık.

Pazar gunu Moskova’da uçaktan inip aynı gece tren ile Nijni Novgorad’a oradan da araba ile 3 önemlэ müşterimizin bulunduğu Bagarodsk şehrine hareket ettik..

Bagarods 40 000 nüfuslu kuçuk bir şehir. Buradaki müşterilerimizin en büyük derdi çalışacak eleman sıkıntısı.  Hem Nijni Novgorad  yaıэnlarındaki  Goravets ve Vladimir bolgelerinde  son zamanlarda başlayan sanayi atağı , hem de bulundukları sehirde yeni   açılan 4-5 fabrika yüzünden  buralardaki fabrikalar  artık çalıştıracak adam bulmakta zorlanıyorlar, çareyi Kırgızistan’dan göçmen işçi getirmekte buluyorlar bunun icin girişimlerde de  bulunmuşlar.

Bir zamanlar Rusya’da  ucuz istihdam avantajı var diye Türkiye’den buraya üretim yapmaları  için davet ettiklerimiz duymasın sakın. İşçilik avantajı artık gittikçe daha da doğuya kayıyor..
Bagarods’taki en önemli müşterimiz karşısında Türk genel müdürü görünce tipik Rus misafirperverliği ile  ısrarla bizi akşam yemeğine davet etti.

Satış  cironusunun neredeysa yarısınэ tek başэna gerçekleştiren bir müşterinizin bu nazik davetini reddetmenin sonuçlarına henüz katlanamayacağımız için  çaresiz seyahat programında bazı küçük değişiklikler yaptık.  

Galiç’e  gitmek için ayarladığımız Yeroslav gece  treninden vazgeçip onun yerine  Bagarodsk’tan  kiralayacağımız bir araba ile bu yolu almaya karar verdik.
 
Bol  votkalı bir akşam yemeği sonrasında bindiğimiz  içi geniş ama koltukları rahatsız bir “Gazel” minübüste katetmemiz gereken 540 km yol duruyordu önümüzde  ve de daha önce Galiç’e hiç yolculuk yapmadэğı için yolu ancak harita yardımı ile bulabilecek bir şoförümüz vardı.

Çıktığımız yol öylesine  bozuktu ki  abartısız söylüyorum katettiğimiz 540 km yolun  5 km’sinde  bile bütün gece   içilen onca votkaya rağmen  uyumak  mümkün  değildi.
Sürekli çukurlara girip çıkmaktan  oturduğumuz koltuklardan habire  sarsılıp  zıplıyorduk.  
Çaresiz cep bilgisayarımı çıkartıp bu anı ölümsüzleştirmekten başka çıkar yol kalmamıştı.
 
Siz hiç gece yarısı Rusya’da bir şehirden diğerine  kara yolu ile gitmek zorunda kaldınız mı bilmiyorum ama kalmadıysanız kendinizi şanslı sayabilirsiniz.

Her ne kadar "şehirlerarası yollar düzeldi, eskisi kadar kötu değil" diyorlarsa da iyi-kötü kavramlarının ne derece göreceli olduğunu yola çıkınca anlıyorsunuz.
 
Yabancэ bir ülkede,  gecenin zifiri karanlığında,  dışarıda tek bir ışığın bulunmadığı,  sürekli sarsılmaktan içiniz dışınıza çıkmış  haldeyseniz,  üstelik bir de son derece  rahatsız koltuklar yüzünden bütün kemэkleriniz  sızlıyorsa  "Değer miydi ?"  diye  sormadan yapamэyorsunuz.
 
Nedamet(pişmanlık) duymadan önce   kendinize iunu  sorun  
" Alternatifi neler?”

Yani şu an burada  bunlar yaşanmıyor olsaydı,   yaşamı farklı kılacak neler olabilirdi?
Veya yaşantınızda çocuklarınıza anlatabilecek kaç hikayeye sahip olacaksınız?  
Hayatı zengin kılan varlıklar arasında bu yaşanılan sıkıntıları  da saymak  gerekiyor bence.
Zaten bu  muhasebeyi  yapabiliyorsanız eğer,  o zaman yasadığınız  fiziki koşulların kötülüğü  size  fazla dokunmuyor.

Şayet bu hesabı yapamıyorsanız zaten gecmiş ola, kendinize evinizin yakınlar
ında bir is arayın.
Yavuz Sultan Selim padişahın dediği gibi “Karilarınızın koynuna dönün”....

Bulunduğum bir Gürcü sofrasında gecenin önemini belirten konuşmasını yapmak için kadehini kaldıran Tamada:  

" Bizim  insanlarımızın  mezar  taşlarına doğduğu ve öldüğü tarihleri, yani onların kaç yaşında öldüklereni  yazmayız,  onun yerine yaşantılarındaki  unutulmaz günlerin sayısını  yazarız.

Kimine az yaşa deriz,  kimine çok,  bazılarına hic yaşamadan öldü deriz,  gelin biz de bu günü yasadэğımız günler hanesine ilave edelim, bu günün şerefine içelim"   demişti.
Gerçekten de yaşamak ve yaşlanmak arasında derin bir felsefe farkı var.
Hayatta hicbir şey yapmasanız bile yaşlanırsınız ama yaşamamış olursunuz.
 
Oysa bu gece biz Bagarods-Galic arasında yaşadığımız bu karmaşık duygularla dolu geceyarısı yolculuğunu hayat defteremize kaydettik.

Belki biraz duygu yüklü bir yazı oldu ama lütfen bunu da gecenin zifiri karanlığında uykusuz geçen  11 saatlik  yolculuğun getirdiği duygusallığa  verin.
Size de yaşayacağınız günler diliyorum.

30.04.2008