Suat Taşpınar, Radikal'deki "Gece Gündüz Moskova" köşesinde yazdı: Herkes herşeyin farkında. Herkes neyin nasıl biteceğini bal gibi biliyor: Aday olanlar da, oy verecekler de. Seçilecek olan, kendisini halkın değil 'tek seçici'nin seçtiğini biliyor. Yarından itibaren devlet başkanlığının değil, hiçbir kitapta tanımı, sınırı yazılmayan 'ulusal lider'liğin en yüksek makam olacağını, sonrasında ne olacağının da 'lider'in aklından ne geçtiğine bağlı olduğu da malum. 'Mış gibi' yapanların oyunu devam ediyor.

Tanrı'nın eli değmediği sürece hiçbir sürpriz olmayacağına herkes kalıbını basabilir. Çoğunluk şikayetçi değil. Ya da, sevgiden veya korkudan öyle görünüyorlar. Zira korku bu toprakların asırlardır bekçisi. Gerçekte ne düşündüğünü asla belli etmemek, uzun yaşamın iksiri. Görüntüye bakarsanız, herşey bir ilkokul müsameresi naifliğinde olup bitiyor gibi. Ama o müsamerelerin masumluğunu aramayın; bulamazsınız. Çünkü büyüklerin dünyasında masumiyet yok.

Putin şu an, bu topraklarda belki de bir tek Korkunç İvan ve Büyük Pyotr'a nasip olan bir mutlak iktidarı elinde tutuyor. Taçsız çar. O "Ol!" derse oluyor. Medvedev'den bile devlet başkanı oluyor. Putin'in sihirli eli dokunmasa yüzde 3-5'den fazla oy alamayacak bir ismin, bugün yüzde 70'lerle ilk turda seçileceği söyleniyor.

Hesapta Putin'in sekiz yıllık hukuki iktidarı bitiyor, ama fiili iktidarının süreceği net. Kartvizitinde 'başbakan' yazacak olsa bile, aslında 'ulusal lider' olarak herkes ona biat edecek; Medvedev dahil. Putin'in bundan sonrası için ne düşündüğüne gelince:

Putin Medvedev'i gerçekten halef olarak mı seçti? Yoksa kendi 'Yıldırım Akbulut'unu'mu yedekledi?

"Bana bağlılığından kuşku duymayacağım, KGB kökenli olmayan, yeni neslin ürünü, liberalizmle devletçilik arasında dengede duracak bu genç adam başkan olabilir. Aksilik çıkarsa dört yıl sona dönerim; olmazsa ilk dört yıl beraber çalışırız, o deneyim kazanır, ikinci dört yılda ben köşeme çekilirim" diye mi düşündü?

Yoksa, "Ben bu milletin kaderiyim. Bana ihtiyaç duyulduğuna inandığım müddetçe bu ülkeyi ben yönetmeliyim. Ama öyle bir düzen yaratacağım ki, makamların önemi olmayacak. Davul kimin boynunda olursa olsun tokmak benim elimde olacak" diye mi düşünüyor?

Peki Medvedev ağır ağır da olsa gerçek iktidarı ele geçirmeye yeltenir mi?

Yoksa Putin'in olmadığı gün Medvedev de silinir gider mi?

Silovikiler, eğer Putin olmazsa kime biat edeceklerine kendileri mi karar verir?

Petrol gelirleri kasaları doldururken sorun yok da, yarın küresel bir sarsıntı olursa fatura kime çıkar?

O zaman birileri bugünkü kadar rahat oturabilir mi koltuklarında?"

Soruları, senaryoları çoğaltmak mümkün.

Ama Rusya'da uzun vadedeli hesap da, tahmin de yapmak abesle iştigal. An itibarıyle önemli olan şu:

Bugün yapılacak olan seçim, halkın değil sadece Putin'in seçimi. Ve Putin'in mutlak iktidarının şu an Rusya için olumsuz değil, son derece olumlu bir durum olduğunu düşünenler, aksini düşünenlerin çok çok üstünde. Ve her millet kendi kaderini kendisi belirliyor. Nokta.

Hafızamın kepenklerini aralıyorum da, ilkokul yıllarımızın sınıf başkanlığı seçimleri bile daha heyecanlı, daha rekabetçi, daha gerçekti. 70'lerin sonuydu; Türkiye'nin zor yılları... Birkaç sene üst üste rakipsiz başkan seçilmenin rehavetiyle girdiğim seçimde zaferden emindim. Rakip, Güneş adında bir kızcağızdı. Sınıfın en akıllı kızı. Öğretmenimiz, hür iradeye gölge düşmesin diye, ayakta bekleyen ikimize "Yüzünüzü tahtaya dönün!" talimatı vermişti. Önce "Suat'a oy verenler?" diye sordu, sessizce parmakları saydı. Sonra "Güneş'e oy verenler?" dedi, parmakları bir daha saydı. "Tamam dönün" dedi. Ve Güneş'in daha fazla oy alıp başkan seçildiğini ilan etti. Ben şoktaydım. Aynı kişiler kalkıp hem Güneş'i tebrik etti, hem beni teselli etti. Yanıma gelen herkes sırtımı sıvazlayıp "Ben sana oy verdim" dedi. Eğer öyle ise, öğretmenimiz oyları kesin yanlış saymıştı! Ya da ilkokulun son sınıfıydı ve biz artık büyümüştük. Masumiyet kafesten uçup gidiyordu...

2/3/2008