|
 Milliyet gazetesinin "blog"ları arasında, mesleğinin tıp doktorluğu olduğunu anladığımız "Madamex" adlı bir bayanın günlüğünde Fatih Tekke'li bir başlığa rastlayınca merak edip sonuna kadar okuduk. İyi ki de okumuşuz. Çünkü, sizlerin de keyifle okuyacağına inandığımız bir olay yaşanmış ve son derece kıvrak bir üslupla aktarılmıştı. Dil, yol, iz bilmeyen bir Türk bayan St. Petersburg havaalanında gümrük ile cebelleşirken, hiç tanımadığı bir delikanlı kendisine el verse ne olur, bu macera nasıl biter? İşte "Madamex"in blog yazısı:
Fatih Tekke ve ben...
Ben Bildiriyorum -
"St. Petersburg`a gidis macerami mutlaka anlatmaliyim" dedim ve
gectim yine PC basina. Bir bilgisayar, bir de internet baglantisi varsa tutmayin beni. Ilk
yaptigim sey MB Blog`u acip, yazilari okumak. Ve ardindan hemen bir
seyler yazmaya calisiyorum. (Bu arada klavyeden meydana gelen ve
yazim hatasi gibi duran karakterler icin okurlardan ozur dilerim.) Peter`e yolculugum ilk basta inanilmaz paniklerle doluydu. Tum vize
ve ucak bileti islemlerim halledildi halledilmesine de -hem de ben
elimi bile surmeden, hic ugrasmadan- yine de "cok zorluk
cikartiyorlar" diyenlerin yuzunden korkuyordum. Korktugum hicbir
seyle karsilasmadim, her sey soylentide kaldi. Biletim Ankara`dan Istanbul, oradan aktarmali St. Petersburg. Gumruk
vs islemlerini Ankara`da yapacagim. Program boyle. Ankara`dan ucagim sabah 9:00`da. Sabahin koru derler ya hani,
kargalar bile kahvaltisini etmemistir daha... O saatte ciktim evden.
Cunku islemler uzun surebilir diye uyardilar onceden. Hani olur ya
bir aksilik cikarsa diye. Hicbir aksilik de cikmadi sansima. Ankara`da tum islemleri THY`nin guleryuzlu elemanlari sayesinde
halledip, Istanbul`a geldim ve dis hatlara gecip, cikis
harci-pasaport kontrolu... Tum islemlerim bitti. Ucmaya hazirim
artik. Valizimi de Ankara`da vermisim, Petersburg`da alacagim, elim
kolum da bos. Tek korkum valizlerimin ucaktan ucaga aktarilmasi
sirasinda kaybolmasi. Dusunmemeye calisiyorum. (Kaybolmadilar) 12:30`da cikis kapisinin onunde hazirim. 12:45`de giris kapisi ile
ucagin kapisi arasindaki genis bir hortuma benzettigim yoldan ucaga
aliyorlar bizi... Direkt ucagin icindeyiz. Ankara`dan gelirken C idi yerim, yani cam kenari degil. Ama simdi A,
yani cam kenari. Bu yuzden mutlu oluyorum. 12000 feetden yeryuzunu
seyretmenin cok keyifli olacagini dusunuyorum ve bunda da
yanilmiyorum. Saat 13`de ucak havalaniyor ve tam iki saat ellibes dakika sonra St.
Petersburg`dayiz. Insanlar farkli farkli yerlerde siraya girmisler, her yazi Rusca,
tek bir Ingilizce tabela bile yok. Ne yapacagimi sasirmis durumda
bakinirken bir kadin beni kolumdan cekip bir seyler soyluyor.
Ingilizce bilip bilmedigini soruyorum, bu defa Ingilizce olarak "Rus
vatandaslar bu tarafa" diye cekistiriyor beni. "Ben Turkum"
dedigimde yuzundeki saskinlik gorulmeye deger. Sanirim gorunusum
yaniltti onu. Ben "Turkum" der demez bir genc geliyor yanima ve beni "Burada
duracaksiniz, ben size yardimci olurum" deyip diger siraya sokuyor.
Ve gercekten de gerek yol gosterme, gerekse bagajlarin alinisi
sirasinda inanilmaz yardimci oluyor. Bagajlarimizi alip yan yana
cikiyoruz "hani bir aksilik olur da bizimkilerle bulusamazsam diye". Kapidan ciktigimiz anda herkes bana (ben oyle saniyorum) kucuk capli
bir tezahuratta bulunuyor, hatta bazilari alkisliyor mu ne? Neye
ugradigimi sasiriyorum once. Sonra bakiyorum yanimdaki genc el
sallayip gulumsuyor o tarafa dogru. Allahtan ben yapmiyorum boyle
bir hareket. Cunkuuu... Kulagima garip bir aksanla soylenen Fatih
Tekke adi geliyor. Sporla hic ilgisi olmayan biri icin (ornegin ben) bir anlam ifade
etmiyorsa da once bu isim, daha sonra Zenit Petersburg`da oynayan
futbolcumuz oldugunu ogrendigimde inanilmaz gururlaniyorum. Yapilan tezahuratin bana olmadigini anladigimda yasadigim ufak capli
dus kirikligi (!) ozel soforlu araba ve karsilayicilarimi -hem de
ellerinde kucak dolusu gullerle- gorunce muthis bir sevince
donusuyor. |
