Putin’in son sert uyarılarının ve “Bu durumda füzelerimiz Avrupa’yı da hedef alır” mesajının ardından verilen şu demeci dikkatle okuyun: "Rusya ve ABD'nin düşman olmadığı bir dünyada kabul edilebilir bir görüş değil. 2007'deyiz, 1987'de değil. Karşımızdaki de Sovyetler Birliği değil. Sovyetler Birliği ile ABD arasında kullanılan konuşma tarzını bugüne getirmemeliyiz". Böyle durumlarda Türkçe’de kullandığımız güzel bir tabir var: “Hem suçlu, hem güçlü” diye. Bu demecin sahibine bu sözü hatırlatmanın bir faydası olur mu acep?

Demeci veren ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice...

Sanki, “İran’dan ve Kuzey Kore’den tehdit var” diyerek Çekya ve Polonya’ya, yani Rusya’nın burnunun dibine füzeler yerleştirmekte ısrar eden ABD değil...

Sanki, Rusya’nın imzaladığı AKKA’yı uygulanır hale getirecek imzaları, onayları vermeyenler onlar değil...

Sanki, haksız yere Irak'a girip dünyanın dengesini bozanlar onlar değil...

Sanki, "tek kutuplu dünya" sarhoşluğuyla "güçlünün her zaman haklı olduğunu" dayatmaya çalışan onlar değil...

Konu Rusya ile Batı’nın ilişkileri olduğunda objektif olmaya, Rusya’nın da hataları varsa görmeye, yazmaya çalılıyoruz. Ama el insaf! Dünyayı yeni bir “Soğuk Savaş”a doğru koşar adım götüren gelişmelerin fitilini Rusya ateşlemedi...

Müsebbip Atlantik’in öbür tarafında oturuyor...

Meseleleri hiç takip etmeden sırf Condoleezza Rice’ın demeçlerine bakanlar sanır ki, Putin yok yere tüm dünyayı tehdit ediyor, baltaları gömdüğü yerdem çıkarıyor... Oysa Rice suçlu ararken aynaya baksa kendini görecek...

Tansiyon yükseliyor, karşılıklı sert mesajlar havada uçuçuyor. Ama siz siz olun sakın buz dağının görünen bir karışlık ucuna bakıp hüküm vermeyin. Suyun altında yatanları kurcalayın.

Hoşunuza gitsin ya da gitmesin; Rusya siyasi ve ekonomik bir “süper güç” olarak adım adım geri geliyor... En azından “şu an itibarıyle” görüntü öyle.

İş işten geçmeden birileri düğmeye basmaya hazırlanıyor.

“Karşı cepheden” bakanlar, kendilerince  “yılanın başını küçükken ezmek” üzerine bir stratejinin ipuçlarını veriyor.

90’ların sonunda krize batan Rusya’nın ekonomisini finanse etmemek için, yükü IMF’e ya da kendi kasalarına yıkmayıp tüm dünyaya yaymak için petrol fiyatlarının artmasına sıcak baktılar. Ama bugün iş, onların da kontrolünden çıktı. Cumhuriyetçilerin can dostu silah ve petrol lobilerinin kasasını doldurmaya yarayan Irak savaşının, Rusya’ya da bu kadar “kazanç” sağlayacağını belki hesaba katmadılar. Kattılarsa da bu, kendi şirketlerini ihya etmenin "minik bir faturası" gibi geldi onlara. Ama sonuçta Pandora’nun kutusunu onlar açtılar.

Bugün Putin oyunu onların kuralına göre oynamak zorunda kalıyorsa, suç kendilerinde.

Şu an itibarıyle bu kavgada Rusya mağdur ve mazlum tarafta duruyor.

Bundan sonra ne olacağı, yüksek tepelerde oturanların 20 yıl, 50 yıl ve hatta 100 yıl sonra nasıl bir dünyayı şekillendirmek istediklerine bağlı bir soru işareti. Yani bizi aşar.