"Türkiye’de başlayan sömestr ile birlikte ikinci evi Moskova’da olanların yolu bir kez daha düştü bu şehre.. İstanbul - Moskova – İstanbul uçaklarında  kış sezonunda  çocuk yolcu pek görülmez ama bu hafta sonu babalarına Türkiye’den karne getiren yaşları 8 ile on arasında epey minik vardı…" Arkadaşımız Neslihan Aktay, Şeremetyevo Havaalanında bavul bekleyen Türklere kulak kabarttı. Çocukların Rusya tespitlerinden, eşi Rusya'da çalışan Türk kadınların "korkuları"na kadar ilginç konuları kalemine doladı!

Havalimanı sohbetleri

Türkiye’de başlayan sömestr ile birlikte ikinci evi Moskova’da olanların yolu bir kez daha düştü bu şehre.. İstanbul - Moskova – İstanbul uçaklarında  kış sezonunda  çocuk yolcu pek görülmez ama bu hafta sonu babalarına Türkiye’den karne getiren yaşları 8 ile on arasında epey minik vardı…

Büyükler “Rusya farklı, anlamak lazım, yaşamak lazım” diye çabalarken Onlar minik beyinlerinde öyle güzel anlamış ve yorumlamışlar ki, havalimanında bavul beklerken  kendiliğinden oluşan bir Türk grubu içinde bulduk kendimizi. Çocuklar her ortamda bir araya gelmeyi ne güzel başarıyorlar…

Epey geciken bavullar sabırlarını tüketince içlerinden birisi;
“Ne zaman gelsem böyle oluyor. Bu Rusya’da hep bir zorluk çıkıyor, her şey zor! Babam da öyle söylüyor zaten” diye söylendi.

Diğeri lafa balıklama atlayarak, “Hiçte bile, Rusya’da çocuklara daha çok değer veriyorlar! Baksana Detski Mir Türkiye’de hiç var mı? Hem çocuk parkı ne kadar çok, görmedin mi? Hem bak herkesin hayvanı var, biz eve köpek alamıyoruz ama. Üstelik Rusya'da kaldırımlar da Türkiye'deki kadar yüksek değil. Çocuklar daha kolay yürüsün diye!”

Çocuksu uçarılıkla hızla akan konularda birbirlerine  pelmeninin smentanasına (mantının kremasına) sarımsak ekleme önerisi bile verdiler.

Üçüncüsü dayanamayarak annesini çekiştirmeye başladı. Annesi de sızlanarak 55 dakikadır beklediğimizi söyleyince Moskova’da bijuteri dükkanları olduğunu sonradan öğrendiğimiz Türk beyefendi, dayanamayıp söze karıştı; “Hanımefendi bırakın bizi bekletsinler, bırakın hizmetler aksasın ki bizler burada tutunabilelim. Ah ah! Nerede bundan on sene öncesi ? Kendi getirdiğim mala kendim inanamazdım da, nasıl bu mal satılır hayret ederdim. Şimdi öyle mi ya? Kötü mal getirsen satılmaz, iyi mal getirsen kâr edemezsin. Üç sene daha var bizim ülkeden para kazanacağımız, sonrasında burada işimiz çok zor. Her geçen gün dünya markaları bastırıyor.”

Hanımın birisi dayanamadı. “Eşinizin gözü aydın. Dönüş tarihiniz belli o zaman” deyince,  “Rusya’da iş yapanlara bunu sormayın. Cevabı çok zor.  Buradan kopmak da çok zor. Ama bakarsınız yarın da döneriz. Biraz belirsiz bizim durumumuz.” “Hanımlar sizin sıkıntınız başka merak etmeyin onu da biliyorum” diyor şakayla karışık. “Eşi Almanya’da, Hollanda’da, İtalya’da iş yapanlar yadırganmaz da, Eşim Rusya’da iş yapıyor deyince hayatında Rusya’yı görmemiş insanların müstehzi bakışlarına maruz kalırsınız. Burada bu işler sadece kendi sektöründe yürür, onun  dışında kimse bize meraklı değil, peşimizde değil. Biz de zaten bunun için burada değiliz ama bilmezler ki şaşkınlar” deyince, dört Türk bayan bir ağızdan “Hay ağzınıza sağlık” deyiverdik.

Bavullar mı? 60 dakika dolmamıştı bant dönmeye başladı havalimanı dostluğu son buldu. Herkesin telaşı bir an önce kavuşmak içindi…