Aslında bu bir kültür meselesi. Millet "kayıt alına alınmayı" hep "fişlenmek" ile karıştırıyor. Eski siyasi başağrımız ya hani! Oysa gurbetta yaşıyoruz. Allah göstermesin ama, her an hepimizin başına birşey gelebilir. Öyle bir durumda eşimiz dostumuz yoksa ortada kalırız. Ölsek duyan olmaz. Oysa elçilikte kayıt olsa. İnsanların telefonu, adresi olsa. Acil bir durumda ulaşılsa. Fena mı olur?

Hepimiz her zaman herşeyden şirkey etmeyi huy edindik. Özellikle de devletten, devlet dairelerinden. Haklı olduğumuz noktalar az değil, ama yine de nelli konularda hassasiyet göstermek lazım.

Moskova'da bile kaç Türk hakkında bilgimiz var ki? Bu hep böyle olur zaten. İşleri yolunda iken kimse başkasını hatırlamaz. Hatta ben sarı benzine bakıp barlarda tanıştıkları kızlara "Ben İsviçreliyim, Fransızım" diyen Türkler biliyorum. Hadi o tarafı bizi ilgilendirmez diyelim. Ama unutmayın, yarın başımıza bir iş gelse önce Türk vatandaşıyız. Birbirimizden biraz daha haberli olmaktan zarar gelmez.

Bazen barlarda, restoranlarda tesadüfen öyle tiplerle karşılaşıyorum ki. Adam 10 yıldır  Moskova'da. İşi gücü de yolunda. "Türklerle hiç görüşmem, işim olmaz" diyor göğsünü gere gere. "Bize birbirimizden hayır gelmez" diyor. Sorunnca, "Rusya'da Ruslardan kazık yemedim ama Türklerden çok yedim" diyenler de az değil. Yani bir güvensizlik, bir yaka silkme durumu var.

Yine de bizim aramızda iletişim daha fazla olmalı. Sonuçta gurbette olduğumuzu, birbirimize muhtaç olabileceğimizi unutmayalım. Birbirimizle İstanbul uçaklarında tesadüfen tanışmaktan biraz yüzümüz kızarmalı...