Gökyüzü bir türlü aydınlanmak bilmiyordu. Saat 9 olmuştu camdan korkarak dışarı baktım. Ve işte Vyksa! Nijni Novgorod bölgesinde, Nijni'ye iki saat uzaklıkta küçük bir şehir, yani kasaba. Beyazdı her yer bembeyaz. Başlarında ve üstlerinde kürk olan insanlar sanki kurulmuş gibi kafalarını bile çevirmeden hızlı hızlı yürüyorlardı. Eşyalarımı yerleştirip bir an önce sokağa çıkmak, görmek, tanışmak, öğrenmek istedim.

İlk tanıştığım yer market oldu bu kasabada. Yol kenarlarında hep aynı tip evler vardı. Müstakil, küçük, eski ve herbirinin rengi diğerinden farklı şirin evler. Sanki Hansel ve Graten masalındaki evler gibiydiler. Evlerin üstünde tabelalar vardı, birşeyler yazıyordu nasıl okuyacağım, nasıl anlayacağım diye düşündürüyordu beni. İlk tanıştığım yerde ilk latince yazıyı da gördüm. Spar: İlk bakışta Türkiye'deki Migros'ları anımsatıyordu ama Rusya'nın iklim koşulları maalesef reyonlarına yansımıştı... Ve derken Türk markaları! İnanamamıştım. Pazarlama, dağıtım kanallarının sınır tanımadığına ilk kez bu kadar net şahit oldum. Paşabahçe, Arko, Türk lokumu bile vardı.

Ben çok mutlu olmuştum ama nedenini o zamanlar anlamadığım belki de artık alıştığım insanlarda bir mutsuzluk hakimdi. Çok sert bakıyorlardı, sert konuşuyor ve çok vurgulu kelimeler kullanıyorlardı. Benim burdaki en büyük kurtarıcım olan bu marketin en önemli özelliği ise kimseye bir şey anlatmak zorunda olmamam ve kimseyle muhatap olmak zorunda kalmamamdı. Bunu anlamam hiç uzun sürmedi. Apartmanımızın aşağısındaki bakkala uğramak zorunda kaldığımızda çok net anlamıştım. "Magazin" yani bizim bakkallar diyebiliriz. (Rusya'da dergi satışı ilk buralarda başladığından adları magazin olarak kalmış) Kesinlikle yabancı olduğumuzu kabullenmek istemeyen donuk bir bayanla karşılaştım. İstediğimiz şeyi verdiğinde, aslında yüzümüze bile bakmadan önümüze koyduğunda, Rusça "Sıradaki" demiş. Evet sıradaki... Kamp gibi... Ne istiyosun, aldığınız önünüze konuluyor ve sıradaki. Bu nedenle Spar benim kurtarıcım oldu.

Bu arada benim apartmanımın adı "9 Katlı" veya "Yeni Ev". Çünkü bu kasabada yapılan en yeni ve en yüksek bina. 9 katlı veya Yeni Ev dediğinizde herkes nereden bahsettiğinizi anlıyor. Bir de Türklerin yaşadığı ev derseniz herkes anlıyor. Bu apartmana ilk girdiğimde Rusya'nın standartlarının üstünde bir apartman olduğunu söylediler. Güvenlik var, şifreli apartman kapısı ve asansör. Bize çok basit gelen bu apartman artık dedikleri gibi bana 5 yıldızlı otel konforu veriyor.

Az öncede söylediğim gibi sadece Türk ailelerin ve buraya çalışmaya gelen Türklerin yaşadığı bir apartman burası. Anlayacağınız evde kek yapıldığında bütün komşulara dağılan, kapıda ayak üstü komşu muhabbetlerinin bitmediği, her gün Türk kahvelerinin fokurdadığı ve en önemlisi buram buram Türkiye özlemi kokan bir apartman. Her ne kadar ilk geldiğimde tek bir komşum olsa da (şimdi artık ablam oldu) Türkiye'de gibi hissediyordum kendimi Hoşgeldinler, yemekler, yardımlar... Aynı Türkiye'de bir yere taşınmış gibiydim. Burada hiç bir zorluk çekmeyeceğimi zannetmeye başlamıştımki sokağa çıkıp, Ruslarla, iklim şartlarıyla tanışana kadar!

İşte benim için artık yavaş yavaş değişen bir kanı: Ruslar kar kadar beyaz, buz kadar soğuk ama alkolün buzu erittiği gibi alkolle gayet cana yakın olabilen bir millet...  Taşra notlarına devam edeceğim...