"Neredensiniz, ne iş yaparsınız, a sahiden eşiniz Rus mu, çocuğunuz da mı var, hangi dilde konuşuyor, demek iki dilde birden, ne güzel, Türkiye çok güzel bir ülke, Kemer'de iki kere tatil yaptık, paramız olsa ev bile alacagız, İstanbul'a mı niye gittik? Nasıl diyorsunuz siz, hem ziyaret hem ticaret!"

İşte böyle muhabbet aldı başını gitti. Ben bu ana kızın İstanbul seferinin nedenini öğrendiğimde pek şaşırdım. Şimdi aklımda kalmayan, Moskova'ya birkaç yüz kilonmetre uzaklıkta bir şehirden gelmişler. Moskova'da hiç konaklamadan, trenden iner inmez havaalanı otobüsüne binmiş, soluğu İstanbul'da almışlar. Peki dertleri ne? İstanbul'dan perde alıyorlarmış. Perdeyi de yaşadıkları şehirde, bir pazardaki küçük mağazalarında satıyorlarmış.

Tabii biz bavul ticareti öldü, ölüyor diye okuyoruz. Sahiden de son zamanlarda havaalanında müthiş denetimler başladı diye duydum. Peki bu kadınlar nasıl aşıyor bu sorunları? "Bizim yanımızda perde yok, biz sadece kendmiz elbise ve sevdiklerimize hediye aldık" dedi. "Peki aldığınız perdeler nasıl gelecek?" dedim. O işi kargocular hallediyormuş. Mal arkadan "bir şekilde" geliyormuş ve kendilerine taa yaşadıkları şehirde teslim ediliyormuş. Onlar da bu yöntemin sonuna gelindiğini kabul ediyorlar. "Gittiği yere kadar" diyorlar.

Ama beni en çok şaşırtan şey ne oldu biliyor musunuz? Anneye sordum: "Niye böyle bir yöntem seçiyorsunuz? Daha zor değil miş İstanbul'a gitmek, mal aramak, satın almak?" Kadın güldü: "Yok canım hiç zor değil. Moskova'ya gitseniz darmadağınık. Her toptancı şehrin bir başka ucunda. Birkaç gün lazım ki üç beş toptancı gezip mal bulabilesiniz. Moskova'da birkaç. Gün kalmanın, yiyip içmenin  maliyeti daha fazla. İstanbul'a gidiyoruz, bize lazım olan bütün toptancılar aynı yerde. Bir günde işimizi bitiriyoruz. Moskova'da aldığımızdan daha ucuza geliyor!"

Uçak Moskova'ya inerken, Türkiye'nin Rusya için "vazgeçilmez" olduğunu düşündüm. Gerçi artık Rusya da bizim için öyle değil mi?