Moskova Günlüğü -1

Kim demiş ‘Rus'lar soğuk insanlardır'?

Bu şehirde çok eğleniyorum. Rusça bilmeyen birisinin bunu söylemesi kimilerine tuhaf gelse de kendimi, her Moskova ziyaretimde ‘yaramazlık yapmak isteyen muzır çocuk' gibi yakalıyorum.

Sıradan bir gün 21 Aralık Çarşamba. Hava, Moskova şartları için normal yani karlı, güçlükle ilerleyen trafiğe bakınca yol durumu da normal! Bu havada en ideali şehir içindeki bir alışveriş merkezine kapak atmak düşüncesi ile  taksi arayışındayım. İlk taksi ile anlaşamadık, ikincisi ile de. Derken üçüncüde şans yaver gitti ve kabul edildim.

İlerlemeye çalışıyoruz ama nafile. Can sıkıntısı iki taraflı olarak da baş gösterince yabancı olduğumu anlayan şoför Rusça bir şeyler söylüyor. Bende doğal refleks olarak İngilizce yanıtlıyorum. Bu kez O anlamıyor. Kah İngilizce, Rusça, kah işaret dili devreye giriyor ve şükürler olsun kısa sürede Türk olduğumu anlatabiliyorum! Bu iletişim yöntemi ikimize de eğlenceli geldiğinden bu kez ikinci soru geliyor. Turizm, turist...? Tam o sırada şeytan dürtüyor! Nyet, nyet . Derken sessiz sinemaya dönüşüyor olay. Sağ elimin baş ve işaret parmağı ile sol elimin yüzük parmağına hayali bir yüzüğü defalarca takıp çıkarıyorum ve Moskov, Ruski diyorum. Şaşkınlık içinde gülerek bana bakıp oldukça uzun Rusça cümleler kurunca bu kez  aniden hatırladığım kurtarıcı sözlüğümü çantamdan çıkarıp, eline veriyorum ancak bu kez O, yüzük işareti gösterip ardından iki elini de ‘Ne demek bu?' Dercesine iki yana açıyor. Sözlük bu kez bende. Eş kelimesini bulup ona göstermek istiyorum ama acaba bu ‘Aynı' anlamındaki eş midir? En iyisi ‘Koca' sözcüğünü bulup gösterirsem işi garantiye alırım diyerek, ‘Koca'ya varmak' cümlesinin karşılığını yakaladığım gibi sözlüğü O'nun yüzüne doğru uzatıyorum. Ardından yineliyorum ‘Ruski'. Bu kez eşimin Rus olduğunu kesin anladı!

Ancak şaşkınlığın ardındaki kahkaha bu durumun O'na büyük bir keyif verdiğini gösteriyor. Rusça uzun uzun bir şeyler anlatıyor Bu arada adının Dimitri olduğunu öğreniyorum. Ağır ilerleyen yolda, karşımızda bir kilise belirdi Dima da birden heyecanlandı ve işaret diline geri döndük. Sırası ile; kiliseyi işaret ediyor, sol parmağına yüzük takıyor, ardından beni gösterip, ıstavroz çıkarıyor. Bendeki hareket ise; yüzük tak, kiliseyi işaret ardından ıstavroz... Aman Tanrım! Dima sevinçten çıldıracak! Bana Turçanka deyip kiliseyi gösteriyor, ve yüzük takıyor. Kendimden emin bir şekilde ‘Da da da' diyerek yanıtlıyorum. Pek keyiflendi bizimki. Sürekli bir şeyler anlatıyor, anlayamadığım dilde! Anlaşamamıza ise pek gülüşüyoruz.

Derken aracı aniden sağa çekiyor ve 1 dakika işareti ile inerek kaldırımdaki çiçekçiden 1 tane gül alıp benim oturduğum kapıyı açıyor reverans ile gülü bana uzatıyor.  Gerçekten de bu hareketi yapması 1 dakika gibi kısa bir zaman dilimine denk düşüyor. Şaşkınlıktan Rusçayı beceremeyen dilimi yuttum. Araca oturduğunda ise henüz adımı öğrenmediğini söyleyince şeytan saklandığı köşeden yine çıktı geldi! Adımı söyledim ama, O'nun bana hitap şekli adımla değil de daha farklı olmalıydı! Sözlük ve işaret dili yardımı ile sözde Rus olan eşimin O'nun ağabeyi olduğunu kabul etmeliydi bir kere! Bu durumda ben de Rusların gelinleri olarak ‘Yenge' oluyordum tabii ki! Evet bana da hitap şekli ‘Yenge' olmalı! İlk denemeler başarılı olamasa da üçüncüde yenge diyebildi nihayet! Karşılıklı olarak defalarca ‘Yenge' deyip gülüşüyoruz. Bu arada alışveriş merkezi de göründü. İneceğim noktada günün son bombasını patlatıyor Dima ve beni ‘Dobrıy diin Yenge' sözleriyle uğurluyor. Bana düşen ise kahkahalar arasında verdiği gülün mis gibi kokusunu içime çekmek.

Kim demiş Ruslar soğuktur diye? Yeter ki ilk sıcak adımı siz atın...

Askerliğini Afganistan'da yapmış taksi şoförü ile olan yolculuğumuz bir sonraki yazıda.