Ukrayna’daki seçimda asıl galip Moskova oldu. 2004’te Putin, Yanukoviç’in iktidara gelmesi için açık destek vermiş, seçim sonuçları açıklanır açıklanmaz tebrik ederek zaferi mühürlemek istemiş, ama “Turuncu Devrim” ile hesaplar ters tepince Moskova “kaybeden taraf” olmuştu. Bu kez Rusya yoğurdu üfleyerek yedi. Fiilen aynı anda "iki ata” oynadı. Kim kazanırsa kazansın Moskova kaybetmeyecekti. Nitekim öyle de oldu.

Rusya, Yuşçenko’nun  işi siyasetten çok hamasete döken açık Rusya karşıtlığı, Batı hayranlığı  karşısında kırmızı çizgisini çekmişti: “Yuşçenko’suz Ukrayna”.

Nitekim, “turuncu cephe” parçalanıp da Timoşenko kendi siyasi hırslarıyla başbakanlık koltuğuna oturduktan sonra Moskova “düşmanımın düşmanı benim dostumdur” politikasına dümen kırdı ve Timoşenko’yu “ehveni şer” olarak alttan alta desteklemeye başladı. Gaz savaşlarında yumrukların hedefi Timoşenko değil Yuşçenko oldu.

Bunun mantığı belliydi: Yuşeçnko kesin gidiciydiama kimin “geleceği”ni estirmek zordu. Birbirine siyaseten taban tabana zıt görünen iki “ağır siklet”, yani Yanukoviç ve Timoşenko kantara çıkınca “eşit” duruyordu.

Bu şartlarda Moskova, 2004 seçimlerindeki hatayı yapmadı. Yani adaylardan birine “açık çek” vermedi. Yanukoviç zaten Rusya’nın canı gönülden istediği adaydı. Ama Timoşenko’ya açıkça tavır alınarak bir “taktik hata” da yapılmadı. Böylece hem Ukrayna milliyetyçileri Rusya’dan gelen baskıyı görüp Yanukoviç’e daha fazla cephe almadı, hem de olası bir zaferde Timoşenko “çalışılabilir bir isim” olarak belli bir mesafede tutuldu.

Şimdi Yanukoviç’in başkanlığı kazandığı açıklanırken ve Timoşenko da şimdilik sessizliğini kotuyup yarım ağız “Sonuçlara itiraz edeceğiz” derken bir başka ihtimal daha var. O da, Timoşenko’nun başbakanlık koltuğunu korumak uğruna Yanukoviç’in başkanlığını tanıması.

Belki de bu, ülkede yllardır sonu gelmeyen kaosu sona erdirebilecek ve Rusya’nın da işine gelebilecek bir “ara çözüm”. Moskova bu “uzlaşmayı” teşvik edebilir. Ve enerji politikalaro başta olmak üzere, masadan “kazanan” taraf olarak Rusya kalkabilir. Elbette kaybedecek birşeyi kalmayan Ukrayna için de siyasi ve –belki- ekonomik istikrarın kapısı böylece açılabilir.

Ukrayna’daki seçimin sonucu, Türkiye’nin üstüne titrediği “bölgede istikrar” için de önemli bir adım sayılabilir. Muhtemelen sırada, Gürcistan’da iktidar değişikliği var...

 9/2/2010