Bir grup Türk'ün sohbetine yan masadan kulak kabartan Rus hanımlar sordu: "Hangi dilde konuşuyorsunuz?". "Çince!" dedi bizimkiler. Kahkahalarla birlikte muhabbet başladı. Antalya'dan Tarkan'a, Chelsea'den Şarapova'ya kadar alakasız gibi görünen pek çok şeyi bir arada düşündüren bir ortam oluştu. TürkRus.Com yazarı İsmail Boy, Londra'da vaktiyle "barbar Türk" muamelesi görmüş bir ademoğlu olarak, "Nataşa" diye küçük düşürülen insanların gerçek dünyasını ve "madalyonun öbür yüzünü" yazdı...

Yazın son güzel günlerinden birini yaşıyorduk, 4 Türk arkadaş bir iş için Ryazan kentine gitmiştik. Şehirdeki  işimiz  birkaç gün sürecekti, Otelimize yerleşip, akşam yemeği için kendimize yer ararken ağaçların arasında, bahçesinden müzik sesi gelen bir yeri gözümüze kestirip girdik ve oturduk.

Restoran boş sayılmazdı, etrafımızdaki masaların hepsi doluydu,  Hem açık  hava oluşu, hem canlı Müzik, hem de insanların gürültüsü nedeniyle birbirimizle konuşurken biraz yüksek sesle hitap etmemiz gerekiyordu.

Bir müddet sonra yan masada oturup uzun süredir bize kaçamak bakışlar fırlatan  iki genç kadından birisi yanımıza yaklaşıp

-Hangi dili konuşuyorsunuz? diye sordu,

Bir restoranda 4 Türk erkeği bir aradayken, bir Rus  kadın kendilerine bir şey sorduklarında her Türk erkeğinden bekleneni yapıp hemen yılıştık,

-Çince konuşuyoruz, dedik gülerek.

Bu yılışmaya Rus kadın da dahil oldu ve gülerek,

-Türkçe konuşuyorsunuz değil mi? dedi

Bizim masadan topluca bir "Waooovvv" yükseldi,

-Nasıl? Nereden bildin? falan  derken, kadının son iki yıldır  tatile Türkiye'ye  geldiğini öğrendik, kadını ve diğer kız arkadaşını masamıza davet etmek zorunda kaldık...

Sohbet koyulaştı, son iki yıldır tatilini  Side Antalya'da geçiren ve yanındaki Türkiye'de hiç bulunmamış olan  arkadaşına sürekli Antalya'yı anlatan kadına biz de artık Türkiye'de keşfetmesi gereken Antalya'nın dışında başka yerlerin de olduğunu dilimizin döndüğünce anlatmağa  çalıştık,

Yanındaki diğer kadın konuşmaları sadece gülümseyerek izliyordu, bir ara bizim arkadaşlardan birisi

-Tarkan? diye sordu

Türkiye'de  daha önce  bulunan kadın  hemen Tarkan'dan bir şeyler mırıldanmaya başlamıştı ki, diğer kadın da uzun süren suskunluğunu bozup Tarkan'ı tanıdığını ve çok beğendiğini söyleyerek sohbete dahil oldu.

Danslar edildi, kahkahalarla dolu bir gece yaşandı.

Otele dönüş yolunda arkadaşlarla şu konuda mutabık kalmıştık.

Sadece iki ünlü marka bile ülke imajını ne kadar güzel etkiliyordu.

Türk olarak gururumuz okşanmıştı,

Ülkemizden ve bizim bir insanımızdan beğeniyle söz edilmişti.

Aklıma öğrencilik yıllarımda Londra'da yaşadıklarım geldi.

Tek başıma gittiğim bir diskoda dansa kaldırdığım bir İngiliz kız, Türk olduğumu öğrendiğinde, beni pistin ortasında yalnız bırakıp yerine oturmuştu.

Londra'ya benden  önce gelmiş arkadaşlara bu başımdan geçenleri anlattığımda, "Türkleri burada barbar olarak görüyorlar, o yüzden aklın varsa dansa kaldırdığın kıza Türk olduğunu söyleme, İtalyan'ım falan de" diye de öğüt verdiler.

Tabii bu öğüdü tutarken de başımız beladan kurtulmadı zira bir keresinde de Dansta İtalyan olduğumu söylediğim İngiliz kızı bana " Come estai?/Nasılsın?" diye sorunca  afallayıp kaldım, Kız benim İtalyan olmadığımı anladı ve ben yine P.. gibi pistin ortasında kalakalmıştım...

Benzeri şeyler eminim ki  Rusların da başına gelmiştir,

1990 lı yılların başında Moskova'dan çok iyi  tanıdığım bir Rus kızını Antalya'da bir otelde gördüm. Kız benimle ısrarla İngilizce konuşmaya gayret ediyordu, lisanı da yeterince iyi olmadığı için anlaşmakta zorluk çekiyorduk, "Neden Rusça konuşmuyoruz?" diye sorduğumda "Yurtdışında Rus olduğum bilinsin istemiyorum, Bize pek iyi bakmıyorlar" diye kendini savundu.,

Haklıydı ve ben onu çok iyi anlıyordum, her gittiği yerde "NATAŞA" bakışıyla karşılaşıyordu, aynen benim Londra'da bir zamanlar "BARBAR TURK" bakışı ile karşılaştığım gibi.

Ama sanırım artık Ruslar da bu kötü imajı yıktılar.

Ülke dışında Rus olduğunu söylediklerinde artık onlara da "Chelsea  veya Şarapova" diye soruyorlar.

İnsanlar doğdukları yerleri kendileri seçme özgürlüğüne sahip değiller  ama ne yazık ki (bir süre için bile olsa) doğdukları ülkenin "utancını" veya "gururunu" üzerilerinde taşımak zorunda kalabiliyorlar..

Ne mutlu doğdukları ülkeleri söyleyebilene  mi?

Peki söyleyemeyenler

Bu "utanç" onların mı?

Yoksa onlara ülkelerini saklamak zorunda bıraktıranların mı?...