Suat Taşpınar, Radikal'deki "Gece Gündüz Moskova" köşesinde yazdı: "Neden 'Erkekler ağlamaz!' lafını bu kadar sık kullanmanıza rağmen, erkekleriniz bu kadar çok ağlıyor? Gazetelerde, TV'lerde sürekli ağlayan başbakan, bakan, komutan görüntüleri var? Neden Türk filmlerinde Türk erkeklerinin gözyaşları kurumuyor?"

Bugün, Türkiye-Rusya ilişkileri açısından önemli bir adım daha atılıyor. Geçen yıl Türkiye’de “Rusya Kültür Yılı” olarak kutlandıktan sonra, bu yıl da “Rusya’da Türkiye Yılı” olacak. Bu tür etkinliklerde daha baştan çok büyük beklentiler içine girmemek, tüm bu çabaları “menzile yürünen yolda atılan adımlardan” saymak en doğrusu. Son tahlilde, iki ülke arasında yüzyılların tortusunun hızla temizlendiğini, bu tür etkinliklerin “meyvelerini çocuklarımızın yiyeceği ağaçlar dikmek” anlamına geldiğini hiç unutmayalım! Tek burukluk, bu akşam açılışı iki ülke devlet başkanlarının yapmayacak olması. Bunun de sebeplerini iyi bilmemiz, hatırlamamız lazım:

Suat Taşpınar, Radikal'deki "Gece Gündüz Moskova" köşesinde yazdı: Zannımca şu kavanoz dipli dünyada, duyunca altında bir çapanoğlu aranması gereken iki laf var. 1- Seni seviyorum, 2- Demokrasi. İkisi de saflığını, özünü yitirip 'menfaat ve kabahat'in kılıfı olmaya başladı. Doğruya doğru. Eşi Rusya'da yaşayan bir hanım, bir gün içinden gelip kendisine bir buket gül getiren kocasına "Ne kabahat işledin ki, kendini affettirmek için bunu veriyorsun?" diye çıkışmış. Adam şoktaydı: "Rusya'da yaşarken kendimizi geliştirdik, orada mecburiyetten millete çiçek verirken, burada hanıma bir güzellik yapalım dedik, ama bir dayak yemediğimiz kaldı! Bir daha tövbe!"

Suat Taşpınar, Radikal'de yazdı: Bu lafı ilk duyduğumda bir barda oturuyorduk. Türkiye'den gelen ahbaplar vardı. Muhabbet dönüp dolaşıp 'bizde ve Ruslarda cinselliğe bakış' mevzuuna geldi. İşte görmüş-geçirmiş İstanbul bıçkını yaşlı amcanın o söz ağzından o an çıktı ve ben bir daha asla unutmadım. "Bizdeki ahlak anlayışı maalesef şöyledir" dedi: "Oğlum herkesi becersin, ama kızım bakire evlensin!".

Suat Taşpınar, Radikal'deki "Gece Günüdz Moskova" köşesinde yazdı: Yerli yerinde duruyor. Hem kendisi, hem de içindeki her şey. Demek ki, Türkiye'den umudu kesmek için hala çok erken! Yine her yan tertemiz. Yine "Ah keşke evimde bu kadar güzelleri olsa" diye iç çekerek baktığım bol yapraklı çiçekler camdan kaldırıma taşacak gibi. Kasada Haşim Bey oturuyor. Nail, Osman ve ismini bilmediğim genç, yaşlı dergah insanları masaların arasında karınca gibi koşuşturuyor.

Suat Taşpınar, Radikal'deki "Gece Gündüz Moskova" köşesinde yazdı: Kimisi şık giyimli, kimisi yoksul görünümlü. İlk ortak paydaları erkek olmaları. Ve fazlası: Hepsi 8 Mart'ta kadınlara çiçek vermeyi tanrı kelamı kabul etmiş mümin gibi. Başka türlüsü, tövbesi olmayan günah. Cennetten kovulma sebebi. Yılbaşından sonra bu topraklarda en coşkulu bayram bugün. Hem de resmi tatil. Kıskananlar çatlasın! Ve erkeklerin hepsi telaşlı adımlarla sağa sola koşuşturuyor.

TOBTİM, “Türk müteşebbisine Rusya’da yeni ufuklar açmak” gayesiyle Moskova’da Türk Ticaret Merkezi kurmuştu. Açılışını da alayı vala ile Başbakan Erdoğan yapmıştı. Ama evdeki hesap çarşıya uymadı. Hatalar hataları kovaladı. Gemi karaya oturdu. Şimdi bina külliyen satılıyor. İhaleye çıkıldı. Kuşların söylediğine göre, TOBTİM bu ihaleden epeyce bir para da kazanacakmış. Şimdi biz yine iki satır yazalım da, şeytanın mı yoksa meleklerin mi avukatlığını yaptığımıza okur karar versin:

Suat Taşpınar, Radikal'deki "Gece Gündüz Moskova" köşesinde yazdı: Herkes herşeyin farkında. Herkes neyin nasıl biteceğini bal gibi biliyor: Aday olanlar da, oy verecekler de. Seçilecek olan, kendisini halkın değil 'tek seçici'nin seçtiğini biliyor. Yarından itibaren devlet başkanlığının değil, hiçbir kitapta tanımı, sınırı yazılmayan 'ulusal lider'liğin en yüksek makam olacağını, sonrasında ne olacağının da 'lider'in aklından ne geçtiğine bağlı olduğu da malum. 'Mış gibi' yapanların oyunu devam ediyor.

Suat Taşpınar, Radikal'deki "Gece Gündüz Moskova" köşesinde yazdı: Birkaç gündür bekliyorum. İsrafil surunu üflesin diye. Yer yerinden oynasın, kıyamet kopsun diye. Demokrasi havarileri yeri göğü inletsin diye. Hiç değilse özeleştirinin iğneleri birilerine batsın diye. Ama ne bir ses var, ne bir nefes... Hayat git gide daha rezil bir ikiyüzlülük gösterisine dönüşüyor. Kerameti kendinden menkul olanlar, ele kıyamet yaptıklarını kendilerine cennet kılıp, istiflerini bozmadan yaşamaya devam ediyor....

3 yıl önce ‘iki kalas bir heves’ yola çıktık. Dünyaları değiştirmek, Rusya-Türkiye ilişkilerine damga vurmak gibi bir iddiamız olmadı; olmayacak da. Biz sadece Moskova’da yaşıyor, Rusya-Türkiye hattında hava kadar, su kadar gerekli ama nadir bulunan şeyin objektif bilgi olduğunu düşünüyorduk. Hem Rusya’da yaşayan Türkler, hem Türkiye’de buraya pusulasını çevirenlere yararlı bir site yapmak istiyorduk. Deneyimler paylaşılsın, önyargılar yıkılsın, karşılıklı potansiyel her alanda işlensin, vaktiye ‘hasım’ iken artık ‘hısım’ olan halklarımız birbirini daha iyi tanısın istiyorduk. Geçen üç yılda çorbaya minik de olsa tuz kattıysak ne mutlu bize.